Rzym nauczył ich, że dyscyplina zwycięża strach.

Brytania miała być kolejną prowincją podporządkowaną prawu imperium. Zamiast tego stała się miejscem, w którym płonęły miasta, ginęły tysiące ludzi, a legiony po raz pierwszy musiały zastanowić się, czy w ogóle zdołają przetrwać.

Centurion Titus Valerius Varro dowodzi ludźmi XIV Legionu Gemina. Ma dwadzieścia osiem lat, doświadczenie, którego wciąż uważa za niewystarczające, i stanowisko, na które – jak dobrze wie – pomogło mu wejść nazwisko ojca.

Gdy Boudika rozpoczyna powstanie, Varro zostaje wciągnięty w wojnę, w której nie każdą bitwę można wygrać mieczem. Czasem trzeba opuścić miasto. Zostawić ludzi. Pozwolić rannemu leżeć kilka kroków dalej, ponieważ centuria potrzebuje dowódcy bardziej niż kolejnego wojownika.

A gdy wreszcie przyjdzie czas decydującego starcia, Rzym zwycięży tylko wtedy, jeśli jego żołnierze utrzymają szyk dłużej niż przeciwnik zachowa odwagę.

A co najważniejsze, centurion odpowiada nie tylko za zwycięstwo.

Odpowiada za każdego człowieka, który nie wróci do szeregu.

— Każdy kiedyś umiera.
— Nie każdy wraca po zapłatę.
— Dlatego warto płacić z góry.”

Rycerz bez pana. Potworobójca. Człowiek, który zawsze wraca.

Włodimir z Kruczego Boru od dziewięćdziesięciu lat nie starzeje się i nie może umrzeć na stałe. Przemierza ziemie piastowskiej Polski, polując na strzygi, utopce, wąpierze i niekiedy ludzi groźniejszych od potworów.

Każda śmierć ma jednak swoją cenę — Włodimir traci wspomnienia z ostatniej doby swojego życia. Kiedy na jego drodze staje Seweryn, uczony badający duchy i pamięć umarłych, kolejne zlecenia zaczynają prowadzić ich ku prawdzie, której Włodimir szukał przez ostatnie dziewięćdziesiąt zim.

A prawda może być znacznie gorsza niż nieśmiertelność…

Rzeczpospolita płonie.

Marek Dobrzyński, młody szlachcic z Podlasia, wyrusza do chorągwi husarskiej z rodowym koncerzem u boku i wiarą, że honor, Bóg i stal wystarczą, by ocalić świat. Szybko przekonuje się, że wojna nie ma nic wspólnego z pieśniami o chwale. Jest błoto, krew, głód, smród trupów i śmierć, która przychodzi bez patosu — nagle, brudno, bezsensownie.

W kolejnych kampaniach Marek przechodzi przez klęski, oblężenia i wielkie bitwy XVII wieku. Walczy pod Zbarażem, szarżuje pod Beresteczkiem, patrzy na rzeź pod Batohem. Z każdym rokiem traci coraz więcej: złudzenia, bliskich, wiarę w prosty podział na dobro i zło. Coraz częściej zadaje sobie pytanie, czy wciąż walczy za ojczyznę i honor, czy już tylko dlatego, że nie potrafi inaczej żyć.

U jego boku idą ludzie, których wojna naznaczyła na różne sposoby: stary weteran pamiętający dawne chwały, wierny pachołek, kapelan dręczony kryzysem wiary, a nad wszystkim zaś unosi się cień legendy rodowego koncerza. Broni, o której mówi się, że chroni właściciela, ale domaga się krwi tych, których ten kocha.

„HUSARZ” to mroczna, brutalna i epicka opowieść historyczna o wojnie, honorze i cenie, jaką płaci człowiek, gdy całe życie zamienia się w pole bitwy. To historia husarza nie z pomników i obrazów, lecz z błota, ran i samotności. O człowieku, który wyruszył po chwałę, a znalazł świat w ruinie.

Rzeczpospolita płonie. A Marek Dobrzyński znów rusza na wojnę.

Rok 1655. Szwedzkie wojska zalewają kraj, kolejne miasta kapitulują, a dawni sojusznicy coraz częściej wybierają własne interesy zamiast wierności królowi.

Marek Dobrzyński przeżył Zbaraż, Beresteczko, rzeź pod Batohem i tatarską niewolę. Kiedyś był młodym husarzem, który wykonywał rozkazy. Teraz jest porucznikiem i sam odpowiada za ludzi jadących za nim.

U jego boku walczą dawni towarzysze, młodszy brat Władysław oraz Jakub — człowiek, którego pochodzenie lepiej pozostawić tajemnicą.

Wojna ze Szwedami szybko okazuje się jednak zupełnie inna od tej, którą Marek znał. Zamiast wielkich bitew są zasadzki, nocne wypady, płonące wsie i przeciwnik, który potrafi być równie zdyscyplinowany i bezwzględny jak husaria.

Od oblężenia Jasnej Góry, przez Warkę, aż po walki o Warszawę Marek będzie musiał przekonać się, ile naprawdę kosztuje dowodzenie ludźmi — i czy człowiek może przejść przez kolejną wojnę, nie tracąc po drodze samego siebie.

„Husarz. Potop” to druga część historycznej opowieści o Marku Dobrzyńskim — brutalnej, opartej na prawdziwych wydarzeniach historii o husarii, wojnie, lojalności i cenie przetrwania.

Nie każdą bitwę można wygrać. Czasem zwycięstwem jest po prostu wrócić.

Bałtyk, rok 1567. Na morzu granica między kaprem a piratem bywa cienka jak królewska pieczęć na kawałku pergaminu.

Marcin Żarnowski ma dwadzieścia dziewięć lat, kilka lat wojny za sobą i niewiele przed sobą. Jest żołnierzem bez majątku, który potrafi walczyć, dowodzić ludźmi i przeżyć tam, gdzie inni giną. O morzu nie wie jednak prawie nic.

Kiedy trafia do Pucka, bazy kaprów Zygmunta Augusta, odkrywa świat, w którym wojna wygląda zupełnie inaczej. Tutaj przeciwnika nie zawsze poznaje się po banderze, zdobytego statku nie wystarczy pokonać, a jeden podpis może zdecydować, czy człowiek wróci do portu jako sługa króla, czy zawiśnie jako pirat.

Na Bałtyku trwa walka o handel z Narwą. Statki przewożą broń, proch, ołów i pieniądze. Kupcy kłamią, dokumenty zmieniają właścicieli, Gdańsk broni własnych interesów, a ludzie Moskwy płacą dobrze za towary, których nie powinni dostać.

Marcin zaczyna jako zwykły zbrojny na pokładzie niewielkiej „Nadziei”. Z czasem będzie musiał nauczyć się morza, zdobyć zaufanie załogi i przekonać się, ile naprawdę kosztuje własny statek, własne działa i ludzie gotowi pójść za nim w ogień.

Bo na morzu można zdobyć fortunę.

Można też stracić wszystko podczas jednego źle wykonanego zwrotu.

„Kaper” to brutalna powieść historyczno-przygodowa osadzona w czasach Zygmunta II Augusta — opowieść o królewskich kaprach, wojnie o Inflanty, handlu narewskim, abordażach, zdradzie, pieniądzach i człowieku, który z żołnierza stopniowo staje się kapitanem.

Marcin Żarnowski jest już kapitanem, którego nazwisko znają w bałtyckich portach. „Jutrzenka” ma ludzi, działa i królewski list pozwalający polować na wrogie statki.

Im większa jednak sława i zdobycz, tym trudniej odróżnić to, na co pozwala prawo, od tego, na co pozwala siła.

Pościgi, abordaż, handel, wywiad i brutalne starcia na morzu wystawią na próbę nie tylko załogę „Jutrzenki”, ale również zasady jej kapitana.

Bo między królewskim kaperem a piratem czasem stoi tylko pieczęć.

Polska, XIV wiek. Wojna z Zakonem Krzyżackim widziana oczami człowieka stojącego po drugiej stronie.

Ludolf von Eichenrode jest niemieckim rycerzem Zakonu. Potężny, doświadczony i bezwzględny w walce, przez lata wierzył, że biały płaszcz z czarnym krzyżem oznacza służbę Bogu. Kiedy jednak jego oddział wkracza na ziemie polskiego króla, proste przekonania zaczynają pękać.

Kowal. Pyzdry. Kalisz. Konin. Płowce.

Kolejne bitwy przynoszą błoto, ogień i śmierć. Ludolf zabija bez wahania tych, którzy stają przeciwko niemu z bronią w ręku. Znacznie trudniej jest mu jednak pogodzić się z tym, co dzieje się po walce — z grabieżą, paleniem chrześcijańskich miast i rozkazami, których nie da się usprawiedliwić samym posłuszeństwem.

Im dłużej walczy z Polakami, tym trudniej uważać ich za bezimiennych wrogów. Są odważni, uparci i modlą się do tego samego Boga.

A Ludolf zaczyna zadawać pytanie, którego rycerz Zakonu nie powinien zadawać:

Czy człowiek służący Bogu może stać się mordercą właśnie dlatego, że wykonuje rozkazy?

„Krzyżak” to brutalna powieść historyczna o wojnie pozbawionej legendy, widzianej z poziomu siodła, błota i ostrza miecza.

Nie dostawali regularnego żołdu. Żyli z wojny. A bała się ich niemal cała Europa.

Rok 1619.

Dwudziestodwuletni Mikołaj Radecki jest młodym szlachcicem, który powinien mieć przed sobą spokojne życie. Wszystko zmienia się w jednej chwili, gdy zabija człowieka, którego nie powinien był nawet dotknąć.

Jedyną drogą ucieczki okazuje się zaciąg do oddziału ludzi, o których mówi się z mieszaniną podziwu i odrazy.

Lisowczyków.

Nie maszerują jak inne wojska. Nie ciągną za sobą ciężkich taborów. Pokonują w kilka dni odległości, które inni uznają za niemożliwe. Walczą dla królów i cesarzy, lecz gdy kończy się żołd, sami biorą sobie zapłatę.

Konie.

Srebro.

Żywność.

Czasem wszystko, co pozostawił po sobie przeciwnik.

Mikołaj trafia między ludzi, których początkowo uważa za zwykłych bandytów. Przyjmuje nazwisko Jan Grot, lecz wśród nowych towarzyszy szybko otrzymuje inne imię.

Od Humiennego, przez ziemie Śląska i Czech, aż po Białą Górę i Chocim, poznaje wojnę taką, jaka jest naprawdę: brudną, brutalną i pozbawioną prostych odpowiedzi.

I odkrywa coś znacznie bardziej niebezpiecznego niż samych Lisowczyków.

Że jest w tym cholernie dobry.

„Lisowczyk” to historyczna powieść wojenna osadzona w pierwszych latach wojny trzydziestoletniej. Prawdziwe bitwy, autentyczne postacie historyczne, brutalne rajdy lekkiej jazdy i historia młodego człowieka, który coraz częściej musi odpowiadać sobie na jedno pytanie:

Jak długo można usprawiedliwiać okrucieństwo tym, że wykonuje się rozkazy?

Wszebor wygląda na niespełna trzydzieści lat.

Problem w tym, że wygląda tak od bardzo dawna.

Kiedyś poprosił słowiańskich bogów, by pozwolili mu walczyć, dopóki jego ziemia będzie potrzebowała wojownika. Ktoś najwyraźniej potraktował tę prośbę zbyt dosłownie.

Od tamtej pory rany się goją, śmierć okazuje się jedynie krótką przerwą, a czas przestał zostawiać na nim jakiekolwiek ślady. Brzmi jak dar?

Wszebor nie jest tego taki pewien.

Po latach walki, wędrówki i unikania ludzi, którzy zadają zbyt wiele pytań, trafia do drużyny ambitnego księcia Polan — Mieszka. Początkowo planuje zrobić to, co zwykle: trochę powalczyć, zarobić, przeżyć i odejść.

Tyle że tym razem trafia w sam środek wydarzeń, które zmienią historię tych ziem.

Nadciąga wojna z Wichmanem. Mieszko szuka nowych sojuszników. Stara wiara zaczyna ustępować miejsca chrześcijaństwu, a dawni bogowie milczą.

Przynajmniej do czasu.

Bo kiedy książę przyjmuje nowego Boga, Wszebor zaczyna podejrzewać, że ktoś z tych starych może być tym faktem naprawdę, naprawdę wkurwiony.

A on sam ma na sobie ślad, którego nie potrafi zrozumieć.

„Ostatni Woj” to brutalna powieść historyczna z elementami słowiańskiego fantasy, pełna walk, błota, krwi, ciętych dialogów i bohatera, którego wyjątkowo trudno pochować na dobre.

To dopiero początek jego drogi.

Bo władcy się zmieniają.

Granice się zmieniają.

Bogowie odchodzą.

A Wszebor nadal zostaje.

Pierwszy tom sagi o wojowniku, który będzie przechodził przez kolejne epoki historii Polski.

Wszebor przeżył własny pogrzeb.

Teraz musi nauczyć się czegoś znacznie trudniejszego.

Patrzeć, jak umierają inni.

Po śmierci Mieszka władzę obejmuje jego syn - Bolesław. Młody książę chce czegoś więcej niż utrzymania ojcowskiego dziedzictwa. Chce potęgi.

Wszebor miał zostać przy nim jeden dzień.

Zostaje na lata.

Towarzyszy narodzinom państwa zdolnego rzucić wyzwanie cesarzowi. Walczy w Czechach, nad Odrą i pod Niemczą. Widzi krew świętych, ambicje władców i miasta płonące dla kilku słów zapisanych na pergaminie.

Ale wojna nie jest już jedyną rzeczą, która go niepokoi.

Po latach milczenia starzy bogowie zaczynają mówić.

Jeden z nich przychodzi do Wszebora pod wieloma postaciami i przypomina mu, komu zawdzięcza swoje niezwykłe życie.

Wkrótce wokół Wszebora zaczynają rodzić się opowieści.

O wojowniku, który się nie starzeje.

O człowieku, którego nie zabija żelazo.

I o piorunach spadających z nieba tam, gdzie walczy.

Drugi tom „Ostatniego Woja” prowadzi Wszebora przez panowanie Bolesława Chrobrego - w czasy, gdy historia miesza się z legendą, a dawni bogowie przypominają ludziom, że być może nigdy naprawdę nie odeszli.

Trzystu uczestników. Dziesięć miejsc. Jedna droga na wolność.

Darian Voss przez lata polował na ludzi, przed którymi inni woleli uciekać. Były rządowy łowca nagród, później jeden z najskuteczniejszych niezależnych najemników w znanych systemach. Szybki, bezwzględny i wystarczająco doświadczony, by wiedzieć, kiedy człowieka można jeszcze aresztować, a kiedy trzeba pociągnąć za spust.

Ostatni kontrakt miał być kolejną rutynową robotą.

Zamiast zapłaty Darian trafia do Próby — największego widowiska w galaktyce, transmitowanego na żywo do miliardów widzów. Trzystu skazańców, morderców, łowców i ochotników zostaje wypuszczonych na ogromną arenę. Strefy bezpieczeństwa przesuwają się bez ostrzeżenia. Drony rejestrują każdy strzał. Publiczność głosuje, nagradza swoich faworytów i decyduje, kto otrzyma zapasy, broń lub przewagę.

Nie trzeba przeżyć jako ostatni.

Trzeba znaleźć się wśród pierwszej dziesiątki, która dotrze do mety.

A kiedy cały świat zamienia polowanie na człowieka w rozrywkę, dobra reputacja może okazać się równie niebezpieczna jak zła.

„Próba” to brutalne science fiction o przetrwaniu, zemście i widowisku, w którym każdy sojusz ma swoją cenę, a wolność czeka tylko na dziesięciu.

Kim jest Rębajło?

Według żołnierzy: człowiekiem, którego lepiej mieć obok siebie niż naprzeciwko.

Według wrogów: wielkim skurwysynem z za długą szablą.

Według Wojciecha Żegoty: dobrze opłacanym fachowcem.

Ma trzydzieści cztery lata, kilka blizn, dobrego konia, porządną kolczugę i broń, na której nie oszczędza. Potrafi walczyć szablą, strzelać z pistoletu, poruszać się nocą i rozpoznać zasadzkę, zanim młodsi żołnierze zauważą, że znaleźli się w niebezpieczeństwie.

Nie jest bohaterem.

Bohaterowie zbyt często giną za darmo.

Rębajło walczy za żołd. Targuje się o każdą monetę, pamięta każdy dług i nie pozwala dowódcom zapominać, ile są mu winni. Ale kiedy już przyjmie zapłatę, można być pewnym jednego — zrobi wszystko, żeby wykonać zadanie.

W 1649 roku wraz z czterema kompanami rusza z transportem w stronę Zbaraża.

Miał to być kolejny kontrakt.

Zamiast tego rozpocznie historię, dzięki której dwa lata później pod Beresteczkiem ludzie będą rozpoznawali Rębajłę, zanim jeszcze dobyje szabli.

Problem w tym, że im większa staje się jego legenda, tym trudniej odpowiedzieć na jedno pytanie:

Czy Wojciech Żegota naprawdę jeszcze walczy dla pieniędzy?

Templariusz to mroczna powieść historyczna osadzona w ostatnich latach państw krzyżowców w czasach, gdy światem rządziły wiara, wojna i zdrada.

Aldric de Fontaine ma dwadzieścia cztery lata, jest rycerzem Zakonu Templariuszy i jego najpilniej strzeżoną bronią. Wybrany osobiście przez Wielkiego Mistrza, trafia tam, gdzie nie mogą wkroczyć armie: w zaułki miast, na królewskie dwory, do twierdz i w sam środek terytorium wroga. Wykonuje misje, o których nikt nie może się dowiedzieć. Zdrajcy, szpiedzy i wrogowie Zakonu zostają osądzeni w ciszy, a Aldric jest ostrzem, które wykonuje wyrok.

Gdy Ziemia Święta zaczyna rozpadać się pod naporem wojny, Aldric coraz głębiej wchodzi w świat przemocy, politycznych intryg i ukrytych lojalności. Od Jerozolimy i Tyru, przez Kerak i Konstantynopol, aż po dwory Europy przemierza świat rozdzierany przez ambicję, strach i fanatyzm. Każda kolejna misja przybliża go do prawdy o wojnach toczących się wokół niego i do ciemności, która z każdym zabójstwem rośnie również w nim samym.

Królestwa upadają. Władcy spiskują. Saladyn rośnie w siłę. Aldric musi przetrwać nie tylko starcie z wrogami poza murami, lecz także z tymi, którzy stoją po jego własnej stronie. W epoce, w której ludzie zabijają w imię Boga, a żądza władzy skrywa się pod świętymi przysięgami, lojalność może okazać się groźniejsza od zdrady.

Templariusz to opowieść o wojnie, tajemnicy, poświęceniu i brutalnej cenie bezwarunkowego oddania. Historia człowieka ukształtowanego przez przemoc, rozdartego między wiarą a obowiązkiem i zmuszonego podążać drogą, z której może już nie być powrotu.

Polska, jaką znamy, nigdy nie powstała.

Piastom nie udało się podporządkować sąsiednich ziem. Nie ma zjednoczonego państwa ani królewskiej władzy. Są za to grody, osady i dzikie puszcze, a nad wszystkim panują stworzenia, które w innym świecie przetrwałyby jedynie w słowiańskich legendach.

Tutaj potwory nie kryją się przed ludźmi. To ludzie kryją się przed potworami.

Niemir od stu sześćdziesięciu lat żyje jako wąpierz. Włada dziewięcioma wioskami, utrzymuje własnych wojowników i pobiera regularną daninę krwi. Nie jest bohaterem, który ratuje niewinnych. Jest drapieżnikiem, który dba o swoją własność. Dopóki poddani przestrzegają umowy, mogą liczyć na jego ochronę.

Pewnego dnia odkrywa, że jedna z jego osad została doszczętnie wymordowana. Osiemdziesiąt trzy ciała. Żadnych ocalałych. I ślady wskazujące, że napastnicy działali pod jego znakiem.

Niemir nie zamierza szukać sprawiedliwości.

Zamierza znaleźć winnych i pokazać im, dlaczego nawet potwory powinny dotrzymywać zawartych umów.

Kim jest Sambor Wrona?

Dla żołnierzy – wielkim jak tur zaciężnym, który za dobrze zna wojnę.

Dla tych, którzy walczyli obok niego – człowiekiem niezwykle trudnym do zabicia.

Dla samego Sambora – kimś, kto od bardzo dawna stara się żyć tak, by nikt nie zaczął zadawać właściwych pytań.

Ma ponad dwa metry wzrostu, ogromną siłę i doświadczenie, którego nie sposób pogodzić z jego wyglądem. Potrafi walczyć mieczem, przeżyć tam, gdzie inni giną, i widzieć w ciemności odrobinę więcej, niż powinien.

Bo Sambor Wrona nie jest człowiekiem.

Jest Żmijem.

W 1497 roku zaciąga się do armii Jana Olbrachta ruszającej na Mołdawię. Nie szuka sławy ani stanowiska. Chce żołdu, miejsca w szeregu i tysięcy ludzi wokół siebie, wśród których łatwo pozostać niezauważonym.

Wojna szybko jednak przestaje być prostym sposobem na zarobek.

Wieliczka, Suczawa, bukowińskie lasy i odwrót polskiej armii prowadzą Sambora coraz dalej od życia, które przez lata sobie układał. Na jego drodze pojawiają się nie tylko ludzie. Stare stworzenia, o których mówi się przy wiejskich piecach i nocnych ogniskach, okazują się znacznie bardziej rzeczywiste, niż chciałby przyznać niejeden duchowny.

Sambor zna ten świat lepiej niż większość.

Problem w tym, że ten świat również zaczyna rozpoznawać jego.

A kiedy wojna zagrozi ludziom, których nieopatrznie zaczął uważać za swoich, Wrona będzie musiał zdecydować, ile ze swojej prawdziwej natury może wypuścić na wolność.

Bo Żmij może uratować człowieka.

Pytanie tylko, czy później będzie chciał się zatrzymać.